Opis przypadku
61-letni mężczyzna zgłosił się do University of Chicago Nutrition and Weight Control Clinic w celu oceny oraz leczenia umiarkowanej otyłości. Podczas pierwszej wizyty ważył 105,5 kg przy wzroście 172,5 cm. Odpowiadało to 150% normy Metropolitan Life Insurance Relative Weight z 1983 r. oraz wskaźnikowi masy ciała (BMI) 35,3. Za pożądaną wagę uważa się 120% lub mniej wymienionej normy lub wskaźnik masy ciała w granicach 20-25. Wskaźnik talia-biodra wynosił 0,94, co wskazywało na gynoidalny typ otyłości (otyłość obwodowa).Celem wizyty pacjenta było dowiedzenie się, dlaczego nie chudnie pomimo ścisłego przestrzegania diety oraz, jak to określił, rygorystycznych codziennych ćwiczeń. Twierdził, że utrzymywał dietę niskotłuszczową, o niewielkiej zawartości nasyconych kwasów tłuszczowych i cholesterolu oraz zmniejszył kaloryczność posiłków do 1200 kcal na dobę. Informował także, że spędza na ćwiczeniach około 10 godzin tygodniowo (7 godz. aerobiku i 3 godz. ćwiczeń statycznych). Wyniki badań podstawowych oraz czynności tarczycy były prawidłowe, poza nieznacznie podniesionym poziomem cholesterolu.
Poinstruowano chorego, aby założył dziennik żywieniowy oraz ważył i mierzył spożywane posiłki i napoje domowymi przyrządami.
Krzywa utraty wagi przez 61-letniego otyłego mężczyznę. Spoczynkowy metabolizm zmierzono w 41 tygodniu kuracji (SM), aby ocenić przyczyny zahamowania dalszego ubytku wagi. Wykazano, że pacjent nieprawidłowo określa kaloryczność posiłków.
Kiedy pacjent zgłosił się do kliniki w tydzień później, nie stwierdzono żadnej zmiany masy ciała. Choć analiza dziennika żywieniowego wykazała średnią kaloryczność diety 1150 kcal, pacjent przyznał, że nie używał przyrządów pomiarowych według zaleceń, ale oceniał wielkość porcji zgodnie z własnym odczuciem.
Poinformowano pacjenta, jak ma stosować dietę odchudzającą dostarczającą 1200 kcal zgodnie z systemem wymienników American Dietetic Associationl, oraz powtórnie przypomniano o znaczeniu dokładnego mierzenia posiłków i napojów. Kiedy chory zgłosił się po następnym tygodniu, stwierdzono ubytek 1,47 kg wagi. Było oczywiste, że wcześniej zaniżał ilość spożywanego pokarmu. Przy utrzymywaniu codziennych zapisów oraz mierzeniu pożywienia pacjent chudł średnio około 0,45 kg na tydzień i stracił w ciągu pierwszych 6 miesięcy kuracji 13,6 kg (patrz wykres).
Około 10 miesięcy po rozpoczęciu kuracji chory zjawił się ponownie w klinice, ponieważ przestał tracić na wadze pomimo utrzymywania diety i stałego wykonywania ćwiczeń fizycznych. W klinice przy pomocy pośredniej kalorymetrii zmierzono mu spoczynkowy metabolizm, aby dokładniej określić zapotrzebowanie kaloryczne. Wynosił on 1600 kcal, co sugerowało, że chory znów zaniża kaloryczność posiłków. Pacjent ponownie zaczął używać domowej wagi i w ciągu tygodnia ubyło mu 2,3 kg. Podczas następnych 3 miesięcy schudł 4,5 kg.
Organizmy poszczególnych osób różnią się stopniem wykorzystania pokarmu i spalania kalorii, co może determinować szybkość chudnięcia.
Powiedzenie choremu po prostu, aby jadał mniej, zwiększył ilość ćwiczeń i poprawił swoje nawyki żywieniowe może być uznane za lekceważące.
Wielu chorych wymaga zorganizowanych kuracji odchudzających, które nadzorują leczenie i wspierają pacjentów w trakcie kuracji.
Tabela 1
Przyczyny uniemożliwiające schudnięcie
Okres przestrzegania reguł postępowania leczniczego jest tym krótszy, im kuracja jest bardziej skomplikowana, długotrwała, uzależniona od zmian stylu życia, niedogodna lub kosztowna.
Diety bardzo nisko kaloryczne mogą być stosowane tylko pod nadzorem lekarza.
Nazwa
Personel
Rodzaj diety
Dozwolona ilość kalorii
Poziom 1 Kobiety: 1075 kcal Mężczyźni: 1475 kcal Młodzież: 1565 kcal
Poziom 2 Kobiety: 1215 kcal Mężczyźni: 1615 kcal Młodzież: 1705 kcal
Poziom 3 Kobiety: 1465 kcal Mężczyźni: 1925 kcal Młodzież: 2015 kcal
Warunki wstępne
Kontrola ubytku wagi
Tabela 2 Kryteria wyboru odpowiedniej kuracji odchudzającej dla otyłego pacjenta
Elementy kuracji
Kwalifikacje personelu
Stopień utraty wagi
Rodzaj diety
Kontrola
Koszty
Medyczne Forum Popularnonaukowe - strona główna
Piśmiennictwo
l. Streit KJ, Stevens NH, Stevens VJ, et al. ~()od records a predictor and modificr of weight change in a long-term wcight los s program J Am Dict Assoc 1991;91(2r213-6
2. Schoeller DA. How accurale is self-reported dietaryenergy intake?NutrRev 1990;48(lOr373-9 3. lrvine AA, Saunders JT, Blank MB, et al. Validalion of scale measuring environmental barriers to diabetes-regimen adherence Diabetes Care
1990;13(7r705-ll
4. Prentice AM, Black AE, Coward WA, et al. High Icvels of energy expenditure in obcsc women BMJ 1986;292(6526r983-7
5. Hill JO, Sparling PB, Shields TW, et al. Effects of cxcreise and food restriction on body comp"sition and mctabolic rate in obese women Am J Clin Nutr 1987;46(4r622-3o
6. Garrow JS, Webster jD. Eftects on weight and OBESITY . VOL 93/NO 2/FEBRUARY 1. 1993/ POSTGRADUATE MEDICINE
Adres do korespondencji: Robert F. Kushner. MD, 5841 S Maryland Ave. M C 4080. Chicago. IL 60637
metabolic rate or obcsc women of a 34 MJ (800 kcal) dieLLancet 1989;I(R652)1429-31
7. Race((e S, Schoeller D, Kushner R, et al. Effect of carbohydrale aJld aerobic exercisc during weighl reduction (Abstr) ~ASEB J 1992;6(5rAI64R
8. Tremblay A, Fontaine E, Poehlman ET, et al. 1l,e etTecl or cxcrcise-training on resting mclaholic ratc in lean and moderately obcsc individuals In! J Ohes 19R6;lO(6r5117 apart. N Engl J Med 1990:322(21 r1483- 7
20. Ravussin E, Lillioja S, Knowler WC, et al. Reduced ratc of energy expenditure as a risk factor for body-wcight gain N Engl J Mcd 1988:318(8r467-72
21. Russ MJ, Ackerrnan SU. Antidepressants and weight gain. Appctite 1988: 10(2r 103-17
22. The DCCT Research Group. Weight gain associated with intensive thcrapy in the diabetes controI and complications triaJ. Diabetes Care 1988:11(7r567-73
23. Eraker SA, Kirscht JP, Becker MU. Understanding and improving patient compliance Ann Intern Med 1984:100(2r258-68
24. Rosenstock IM. Understanding and enhancing patiem compliance with diabetic regimcns Diabetes Care 1985:8(6r610-6
J Clin Nutr 1989:49(5 supplr 1105-9
15. Steen SN, Oppliger RA, Brownell KD. Metabolic effects of repeated wcight los' and regain in adolescem wrcstlers JAMA 1988:260(1 r47
50 [erratum. JAMA 1988:260(21 r3132l
16. Jebb SA, Goldberg GR, Coward WA, et al. Effects of wcight cycling caused by imcffilittem dieting on metabolic rdte and body composition in obese womenlmJObc,1991:15(5r367-74
17. Lissner L, Odell PM, D'Agostino RB, et al. Variability of body weight and health outcomes in thc Framingham population N Engl J Med 1991:324(26rI839-44
18. Stunkard AJ, Foch TT, Urubec z. A twin study ofhuman obesity JAMA 1986:256(lr51-4
19. Stunkard AJ, Uarris JR, Pedersen NL, et al. The body-mass index of twins who have been reared
9. Mole PA, Stem JS, Schułtz CL, et al. Excrcise reverscs depressed mctabolic rdte produced by scvcre caloric rcstrictioo. Mcd Sci Sport' Exerc 1988:21(lr29-33
10. Lennon D, Nagle F, Stratrnan F, et al. Diet aod cxcrcise traioing cffects on resting metabolic ratc lnt JObes 1985:9(1)'39-47
11. Poehłrnan ET, Uorton ES. The impact of food imake and exercise on energy cxpenditure Nutr Rev 1989:47(5rI29-37
12. Bjiimtorp P, Yang MU. Refeeding after fa,tiog in the ral Am J Clin Nutr 1982:36(3)'444-9
13. Brownell KD, Greenwood MR, Stellar E, et al. The effects of repeated cycles uf weight loss and regain in rat, Physiol Behav 1986:38(4r459-64 14. Blackburn GL, Wilson GT, Kanders BS, et al. Weight cycling the experience uf human dieters Am
